0

Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur. Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Tum mihi Piso: Quid ergo? Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Quod quidem iam fit etiam in Academia.

Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam;

Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Quare conare, quaeso. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret.

Quid de Pythagora? Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit.

Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Nihil illinc huc pervenit. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Sed tempus est, si videtur, et recta quidem ad me.

Erat enim Polemonis. Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit; Si id dicis, vicimus. Age, inquies, ista parva sunt. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Egone quaeris, inquit, quid sentiam?

Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Sit enim idem caecus, debilis. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Sed ad rem redeamus; Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Tenent mordicus. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q.

Quam nemo umquam voluptatem appellavit, appellat; Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Quid, quod res alia tota est?

Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Nam quid possumus facere melius? Non potes, nisi retexueris illa.

Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem.

Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Quod quidem nobis non saepe contingit. Sit enim idem caecus, debilis. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Quid ergo hoc loco intellegit honestum?

Falli igitur possumus. Tollenda est atque extrahenda radicitus. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant.

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit;

Sint modo partes vitae beatae. Cur id non ita fit?

Restatis igitur vos; Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Quorum altera prosunt, nocent altera. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quid censes in Latino fore? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Contineo me ab exemplis. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis?

↑ Back to top

John

Respondeat totidem verbis. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Immo alio genere; Id est enim, de quo quaerimus. Verum hoc idem saepe faciamus. An potest cupiditas finiri? Si longus, levis dictata sunt.

View all post →

Comments

Be the first to post a comment.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*