0

Rationis Enim Perfectio Est Virtus

Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Quo modo autem philosophus loquitur? At certe gravius. Laboro autem non sine causa; Praeclare hoc quidem. Urgent tamen et nihil remittunt. Collatio igitur ista te...

Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Quo modo autem philosophus loquitur? At certe gravius. Laboro autem non sine causa;

Praeclare hoc quidem. Urgent tamen et nihil remittunt. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Istic sum, inquit. Proclivi currit oratio. Quid sequatur, quid repugnet, vident. At multis malis affectus.

Ego vero isti, inquam, permitto. Optime, inquam. Quis est tam dissimile homini. Idem adhuc; Contineo me ab exemplis. Primum divisit ineleganter; Ea possunt paria non esse.

Deinde dolorem quem maximum? Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; An eiusdem modi? Inde igitur, inquit, ordiendum est. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior;

Immo videri fortasse. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Memini vero, inquam; Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior;

Utilitatis causa amicitia est quaesita. Nemo igitur esse beatus potest. Minime vero, inquit ille, consentit. Itaque fecimus. Audeo dicere, inquit. Recte, inquit, intellegis.

Quae est igitur causa istarum angustiarum? Duo Reges: constructio interrete.

↑ Back to top

John

Respondeat totidem verbis. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Immo alio genere; Id est enim, de quo quaerimus. Verum hoc idem saepe faciamus. An potest cupiditas finiri? Si longus, levis dictata sunt.

View all post →

Comments

Be the first to post a comment.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*